COB Beta P1.5 zandtafeldemonstratie in Shanghai

De vraag was niet of P1.5 de gewenste beeldkwaliteit kon leveren. De vraag was of P1.5 de installatie – en de herinstallatie daarna – zou doorstaan.

Een exploitant van een bedrijfsshowroom in Shanghai wilde een L-vormige digitale zandtafel van 9.6 meter breed , bestaande uit een vloerdisplay van 30.72 m² en een daarachter oprijzende LED-wand van 23.04 m². De opdracht was eenvoudig: een meeslepend digitaal canvas waarop de vloerlaag GIS-kaarten, plattegronden en 3D-terreinmodellen weergeeft, terwijl de verticale wand merkverhalen afspeelt die synchroon lopen met de inhoud van de zandtafel.

Maar hier zit de crux: P1.5 met 54 m² betekent ongeveer 24 miljoen pixels verdeeld over 1,050 afzonderlijke LED-modules . Elke module is een printplaat ter grootte van een handpalm, bedekt met minuscule LED-chips met een tussenruimte van 1.5 millimeter. Bij deze dichtheid is een enkele LED-chip nauwelijks met het blote oog zichtbaar – en net zo kwetsbaar. SMD-modules bij P1.5 staan ​​erom bekend dat ze tijdens de assemblage pixels verliezen. Een technicus die met zijn vingertop op de verkeerde plek drukt, een schroevendraaier die wegglijdt of modules die tijdens transport met de voorkanten naar elkaar toe gestapeld liggen – elk van deze dingen kan in een oogwenk meerdere LED-chips afbreken.

De showroom van deze klant werkt met een roulerend tentoonstellingsschema. De zandstraaltafel zou meerdere keren worden gemonteerd, gedemonteerd en opnieuw gemonteerd . Elke cyclus met SMD-componenten zou een gok zijn wat betreft het aantal defecte pixels. Elke defecte pixel vereist het verwijderen van de module, het los solderen van de kapotte chip, het solderen van een vervangende chip en het opnieuw kalibreren – een proces dat, herhaald over duizend modules, onderhoud tot een voltijdbaan maakt.

53.76 m² bij een pixelafstand van 1.5 mm genereert ongeveer 24 miljoen pixels – de equivalente bandbreedte van drie gelijktijdige 4K-streams die op 60 Hz draaien. Een enkele standaard LED-zendkaart kan maximaal 8.84 miljoen pixels verwerken (één MCTRL4K), dus de berekening wees uit dat er minimaal drie exemplaren nodig waren.

Maar het aantal pixels is niet de enige beperking. Elke gigabit Ethernet-uitgang van een zendkaart kan maximaal ongeveer 650,000 pixels aan onder standaard 8-bit/60Hz-omstandigheden. Voor 24 miljoen pixels:

We hebben drie NovaStar MCTRL4K-processors met een synchronisatiekaart ingezet om framesynchronisatie tussen alle drie de units te garanderen. De topologie is logisch opgebouwd: twee MCTRL4K-units sturen de zandtafel op de vloer aan (30.72 m² ≈ 13.7 miljoen pixels) en de derde de verticale ledwand (23.04 m² ≈ 10.2 miljoen pixels). De synchronisatiekaart zorgt ervoor dat beide oppervlakken gelijktijdig hetzelfde frame weergeven – dus wanneer een camera over een 3D-stadsmodel op de zandtafel beweegt, schakelt de merkvideo op de wand synchroon mee.

Aan de ontvangende kant werden MRV336-ontvangerkaarten (elk met een capaciteit van 256×256 pixels) verdeeld over de 1,050 COB Beta-modules. Elke ontvangerkaart stuurt twee modules aan, met 37 actieve Ethernet-poorten die elk 14-15 ontvangerkaarten voeden – ruim binnen de aanbevolen belasting per poort. Deze conservatieve verdeling betekent dat geen enkele poort risico loopt op frameverlies, zelfs niet bij piekbelasting.